Helal Et-1

Ebubekir Sifil2005, 2005 Yılı, Aralık 2005, Gazete Yazıları, Okuyucu SorularıLeave a Comment

Soru:

Allah’ın adı anılmadan İslami usüllere göre olmadan kesilen hayvanın eti ve yağını yemenin hükmü nedir? Bu bağlamda piyasadaki et ürünlerini, restoranlarda ve davetlerde sunulan etli yemekleri yemenin hükmü nedir? Kimileri bu konuda çok rahat davranırken, kimileri çok hassas. Kimisiyse özellikle tavuk konusunda çok hassas. Bu konudaki hüküm nedir?

Cevap:

Yine sıkça sorulan bir soruyla karşı karşıyayız. 21. yüzyılda, AB yolundaki bir Türkiye için “hayvan kesimi” meselesinin büyütülecek/önemsenecek yanı olmadığını düşünenler olsa da, hayvan kesimi konusundaki hassasiyeti, önemli bir İslamî göstergeyi muhafaza hassasiyeti olarak algılamak gerekir.

Efendimiz (s.a.v), “İnsanlar Allah’tan başka ilah yokturdiyene kadar kendileriyle savaşmakla emrolundum. Bunu söyledikleri, bizim kıldığımız namazı kıldıkları, bizim kıblemize yöneldikleri ve hayvan kesiminde bizim gibi davrandıkları zaman (bir haksızlık yapıp mağdur duruma düşürdükleri kimselerin) kan ve mal hakkı müstesna olmak üzere kanları ve malları bize haram olur. Oların (bizce malum olmayan ahvallerinden dolayı) hesapları ise Allah’a aittir1)el-Buhârî, “Salât”, 28. buyurmuştur.

Dikkat edilirse burada hayvan kesimi namazla birlikte anılmış, kişinin Müslümanlığının göstergesi olarak değerlendirilmiştir. Şarihlerin de beyan ettiği veçhile burada insanların “Lâ ilâhe illallâh” demesinin yeterli görülmemesi, imanın icabının fiilen yerine getirilmesinin gerekliliğindendir.

Hatta burada günümüz aktüalitesine dokunan bir husus daha var ki değinmeden geçmek olmaz: “Kelime-i Tevhid“in söylenmesinin ardından “namaz”, “kıbleye yönelmek” ve “hayvan kesimi”nden ibaret üç hususun zikredilmesi, bir kısım ulema tarafından şöyle izah ediliyor: Bir kimse “Kelime-i Tevhid“i söylediği zaman Ehl-i Kitab‘ın muvahhidleri gibi olur. Yani nasıl ki İslam‘ın başlangıcında Ehl-i Kitab‘a mensup –Necaşi vd. gibi– muvahhid kitabîler vardı ve onlar da İslam‘ın çağrısını duyduklarında iman etmekle yükümlü idiler, işte İslam‘ın çağrısını işittiğinde “Lâ ilâhe illallâh” diyen sair herhangi bir kimse de hükmen onlar gibi olur. Ehl-i Kitab‘ın salatı (duası) gibi salat etmek, onlar gibi Kâbe dışında bir kıbleye yönelmek ve hayvan kesiminde onlar gibi davranmak yeterli olmaz. Bu amelleri de “Müslüman” gibi yapmak zorundadır. Salatı bizim gibi rükûlu ve secdeli kılmalı, bizim kıblemize yönelmeli ve hayvan kesiminde bizim riayet ettiğimiz kurallara riayet etmelidir.2)Bkz. İbn Hacer, Fethu’l-Bârî, I, 497.

Hadiste “Muhammedun Resûlullâh” kısmının tasrihen zikredilmemiş olmasının izahı da burada yatmaktadır. Zira yukarıdaki fiillerin gerekli şekilde icra edilmesi, Hz. Peygamber (s.a.v)’in peygamberliğini, dolayısıyla Sünnet‘in bağlayıcılığını ikrar olmadan mümkün değildir. Bir diğer söyleyişle, mezkûr fiillerin layıkı veçhile yapılması, Hz. Peygamber (s.a.v)’e imanı da tazammun eder. Dolayısıyla bu suretle “Peygamber’e iman” şartı, fiilî olarak yerine getirilmiş olmaktadır.3)el-Aynî, Umdetu’l-Karî, IV, 127.

Milli Gazete – 3 Aralık 2005

Sonraki Yazı

Helal Et-2

Kesilen hayvanın üzerine Allah Teala'nın adının anılması, burada hayli yer tutacağı için tadadından sarf-ı nazar ... Read more

Önceki Yazı

Müzik-3 (Karşı deliller)

Müzik meselesinde son iki yazıda dile getirdiği hususlara, müziğin hürmetine (haramlığına) delalet ettiği söylenerek bazı ... Read more

Kaynakça/Dipnot   [ + ]

1. el-Buhârî, “Salât”, 28.
2. Bkz. İbn Hacer, Fethu’l-Bârî, I, 497.
3. el-Aynî, Umdetu’l-Karî, IV, 127.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir